...mówisz ... palce po klawiaturze... deszcz goni, dogania i znika...słońcem słów. A nieuchronna tęcza, po zamoczeniu nosa pod kapturem, po przemoczeniu stóp w sandałach, po radości niespójnej z otoczeniem, a tak spójnej z wnętrzem które ją wydaje. Nie słyszysz wiersza, bo wierszem letnim już, a jeszcze wiosennym sama jesteś. Poezja nie jest przymusem a zdolnością postrzegania świata w sposób mniej materialny, lub całkiem nie. Byciem gdzie nas nie ma, widzeniem w ciemności i słyszeniem w ciszy, i głosem w milczeniu... tak.. po klawiaturze... palce... niesie...
doniosła kawałek mnie do Ciebie... fajnie, że jesteś...
gdzieś...
...można czasem coś pomyśleć i powiedzieć do siebie. pozdrawiam, możesz gadnąć do kompa, to do niczego nie zobowiązuje a epistolografia nam czasem lepiej wychodzi niż dzieńdobry w windzie... Choć lubię pisać, potrzeba motywacji...
Pozdrawiam Piotr
